Oo~Pinky~sky~oO

ร้าย กับเลว ต่างกันใช่มั๊ย?

กับคนที่ทำไม่ดีกับคุณ คุณตอบโต้อย่างเท่าเทียม

เรียกว่าร้าย หรือเลว

กับคนที่เขาไม่เคยทำอะไรให้ แต่คุณคอยคิดจะทำร้ายเขา

เรียกว่าร้ายหรือเลว

ผิดเหรอกับการตอบโต้คืนไปบ้าง กับคนทีร้ายกับเรา

เขาทำร้ายความรู้สึกเรา เราก็แค่ตอบกลับไปในระดับเดียวกัน

ก็รู้อยู่หรอกว่าเวรย่อมระงับด้วยการไม่จองเวร

แต่เราก็ยังเป็นแค่คนธรรมดานี่นา

เทพต่างๆในเทพนิยายกรีกยังมีรัก โลภ โกรธ หลง

นับประสาอะไรกับมนุษย์อย่างเรา

กับการที่ไม่ได้แสดงฐานะว่าเป็นผู้ถูกทำร้ายก่อน

ทำให้ถูกมองว่าเลวไปเลยรึเปล่า

แค่ไม่ทำตัวเป็นนางเอกก็กลายเป็นคนไม่ดีเหรอ

แค่เจ็บเป็น โต้เป็นก็เลวเลยใช่มั๊ย?

เคยคิดแบบนี้หลายครั้งนะ

สุดท้ายก็พบคำตอบว่า

ที่ทำลงไปก็เรียกได้ว่าร้ายนะ แต่ไม่ได้เลว

ตราบใดที่เรายังเป็นคนธรรมดาอยู่ คงร้ายได้บ้าง ไม่ผิดใช่มั๊ย

อะไรที่ทำลงไป บางครั้งก็คิดนะว่ามัน "ร้าย" ไปหรือเปล่า

แต่สุดท้าย นึกไปนึกมา ก็รู้ตัวอยู่ตลอดนี่นาว่าทำอะไรอยู่

แค่ร้ายบ้างพอให้ตัวเองไม่โดนรังแก

แค่ร้ายบ้างให้ใครรู้ว่าเราก็มีความรู้สึก

แค่ร้ายบ้าง...เพื่อลบความเจ็บในใจตัวเอง

คนเราร้ายบ้างก็ได้ใช่มั๊ย แค่อย่าเลวเท่านั้นเอง

ป.ล. ก็บอกอยู่ตลอดเวลาว่าไม่ใช่นางเอก
พวกแกก็รู้ใช่มั๊ยว่าทำไม เฮ้อ เรื่องนี้อีกแล้ว
บอกแล้วว่ามันเป็นบางอารมณ์
เมื่อไหร่จะไม่แคร์จริงๆได้ซะทีนะ
เซ็งสุดๆ

เคยนั่งนิ่งๆ มองสายน้ำที่ไหลผ่านไปมั๊ย

สายน้ำสายเดิมจะไม่มีวันไหลกลับมาที่เดิม...จริงมั๊ย?

เวลาก็เหมือนสายน้ำ...ใครๆหลายคนเคยพูดไว้

ไม่ว่าเราจะคิดยังไง พยายามยังไง

เวลาที่ผ่านไปแล้วก็ไม่มีวันที่จะย้อนกลับมา

เรานั่งนิ่งๆ มองสายน้ำไหลผ่านเราไปเรื่อยๆได้...อย่างสบายอารมณ์

แต่เรานั่งนิ่งๆรอให้เวลาผ่านไปเฉยๆไม่ได้

นั่นคือจุดต่างของสายน้ำกับเวลา

เวลาตกน้ำ เราจะว่ายน้ำเพื่อช่วยเหลือตัวเอง

ถ้าว่ายน้ำเป็น...เรารอด

แต่ถ้าว่ายน้ำไม่เป็น ...หากไม่มีคนมาช่วย...เรา....?

ถ้าเราตกอยู่ในเวลาที่ว่างเปล่าในความรู้สึก

ถ้าคิดได้เร็ว ตั้งตัวเร็ว...เวลาของเราก็ไม่สูญ

ถ้าคิดเองไม่ได้ ไม่มีคนเตือนสติ

เวลาอันมีค่าของเราจะหายไป

ทำไมคนเราชอบคิดว่า "ไว้พรุ่งนี้ละกัน"

"เฮ้ย เดี๋ยวค่อยทำก็ได้"

"ไม่เป็นไรหรอก ไว้ทีหลัง"

แล้วถ้า...ไม่มีพรุ่งนี้ ไม่มีครั้งหลัง ไม่มีเวลาต่อไป

คุณจะรู้สึกยังไง

การสร้างความรู้สึกดีๆต่อคนรอบข้างไม่ใช่เรื่องยาก

แค่คุณเปิดใจและจริงใจ

"เอาใจเขามาใส่ใจเรา" คำที่ใช้ได้ตลอดกาล

แต่ทุกวันนี้มันหายไปนะ ใช่มั๊ย?

ทำไมนะ ทั้งที่มันเป็นสิ่งดีแท้ๆ ไม่เข้าใจเลย

คนเราชอบพูดว่าตัวเองเป็นสัตว์สังคม

แต่หลักในการอยู่ร่วมสังคมง่ายๆกลับมีแต่คนมองข้าม

เฮ้อ...แย่จัง

ป.ล. อย่าสนใจมากมายนะคะ อารมณ์เพ้อน่ะ

ไม่มีไรมากหรอก ช่วงนี้คิดเยอะไปหน่อย

เลยบ้าๆบออ่ะค่ะ

ก็เป็นแค่คนธรรมดาที่หลอกตัวเองว่าเข้มแข็ง

 ก็เป็นผู้หญิงคนนึงที่หลงตัวเองว่ามันเก่ง

กับความรู้สึก...ก็เคยคิดว่าเป็นเรื่องบังคับได้

กับบางคำ ก็มีมันให้เรื่อยๆเสมอ ไม่เคยคิดว่าจะหมด

 แต่วันนี้ได้เรียนรู้แล้วว่า

...คนให้ ...ถ้าไม่ได้อะไรคืนมาบ้าง มันก็หมดได้

ได้แต่คิดเอาเองว่า ตัวเองเก่งมากพอที่จะไม่ต้องแคร์

สุดท้ายก็รู้ตัวว่าใจลึกๆยังคิดอยู่

นั่นเป็นที่มาของคำว่า "ไม่เป็นไรหรอก"

"ช่างมันเถอะ เรื่องแค่นี้เอง"

"ธรรมดาน่า อย่าคิดมากเลย"

"ชินได้แล้วล่ะ ก็เป็นอย่างนี้มาตั้งนานแล้วนี่"

ในที่สุดก็ได้รู้ว่า ทุกคำที่พูด

ทุกสิ่งที่นึกเอาว่าเราคิดอย่างนั้น

มันเป็นแค่การหลอกตัวเองเท่านั้น

เพียงเพื่อรักษาสายใยบางๆที่เราเห็นค่าไว้

สุดท้าย เมื่อคนที่อยู่อีกปลายเส้นใยไม่เห็นค่า

เขาก็ปล่อยมือจากมันอย่างง่ายดาย

แล้วเราก็ทำได้แค่...เสียใจ..เท่านั้นเอง

จนถึงวันนี้ ถ้ามันยากนัก

ถ้าทุกอย่างที่ผ่านมามันเป็นการฝืนใจกันมากเกินไป

ก็ขอโทษนะที่ทำให้ลำบากใจ

ขอโทษนะ ถ้าความเป็นห่วงของเราคือการก้าวก่าย

จากนี้ไปก็คงจะไม่มีอีกแล้วล่ะ

เรารู้แล้วว่า ที่ผ่านมาเราฝ่ายเดียวที่แคร์ ที่เห็นค่า

และพยายามรักษา "เพื่อน" ไว้

จากนี้ไป ถ้ามันยากนัก ก็ไม่ต้องแล้วล่ะ พอกันที

เราจะได้เลิกคิดซะทีว่า "ชินแล้ว"

ป.ล. จะว่าเลวก็ได้นะ แต่วันที่มีน้ำตา อย่าหันกลับมานะขอร้อง
เพราะฉันก็ยังจะพูดว่า "ฉันเตือนเธอแล้ว"
จะว่าเกินไปก็ได้นะ แต่วันที่เธอเสียใจ
จำไว้ว่าก่อนหน้านั้น เธอทำคนที่เธอเคยเรียกว่า "เพื่อน" เสียใจไปมากเท่าไหร่แล้ว
ความรู้สึกที่ฉันระบายวันนี้ เธอจะมองว่าแรงก็ได้
แต่ฉันพูดกับเธอเสมอว่า ฉันเกลียดการทำตัวเป็นนางเอก เพราะมันทรมานสิ้นดี
เป็นได้แค่คนโง่ๆที่โดนหักหลังซ้ำๆ ...เข็ดแล้วล่ะ